Thursday, July 30, 2009

സ്നേഹത്തിനും അളവുപാത്രം


നീ എനിക്കിപ്പോള്‍ മരുഭൂമിയാണ്..
വിശ്വാസത്തിന്റെ നനവും
സ്നേഹത്തിന്റെ പച്ചപ്പും
ഇല്ലാത്ത ഭൂമി..

നിന്റെ വാക്കുകള്‍ക്കിടയിലെ
മൌനത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥം
തേടിയലഞ്ഞില്ലാതായനാള്‍
മറന്നീട്ടല്ല...
ഞാന്‍.... വീണ്ടും..
നിന്റെ വരികള്‍ക്കിടയിലെ അകലത്തിന്റെ
കണക്കെടുക്കുക്കുന്നത്...

നിന്നിലേക്കു ഞാനൊഴുകിയത്
നിനക്കാത്ത നേരത്തു...
തിരിമുറിയാതെ പെയ്യുന്ന ...
തിരുവാതിരപ്പെയ്ത്തായാണ്..

നീ നീറിപ്പിടയുമ്പൊഴും
നീ എന്നിലേക്കൊഴുക്കിയത്...
കാലം തെറ്റിപ്പെയ്ത മഴ
കനിഞ്ഞ പ്രളയമാണ്.....

അതുകൊണ്ടാവാം...സ്നേഹത്തിനും
അളവുപാത്രമുണ്ടെന്ന് ഞാന്‍
അറിയാതെ പോയത്...

Friday, June 26, 2009

ചിതയെരിഞ്ഞൊടുങ്ങും വരെ

മനസിലൊരു ചിത തീര്‍ക്കയാണു ഞാന്‍
കനവിലൊരു സ്വപ്നം സമ്മാനിച്ച നീ..
നിനക്കാതെ വന്ന്, പറയാതെ പോയ
നിനക്കൊരു സമ്മാനമായീ ചിതയെരിയട്ടെയിനിയുമാളട്ടെ...

എരിഞ്ഞൊടുങ്ങുമ്പോഴും ആളിക്കത്താന്‍
കരിഞ്ഞുണങ്ങുമ്പോഴും കനലായായ് തീരാന്‍
കൊതിച്ചെന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ പോലും വഴി
പിരിഞ്ഞില്ലാതായപ്പോളൊരു നാള്‍ നിന്‍ -
വിരല്‍ത്തുമ്പിലെന്‍ ജീവന്റെ നാളം തുടിച്ചിരുന്നൊ?

എന്റെ സങ്കല്‍പ്പങ്ങളേക്കാളും ഭംഗി പകരാന്‍
നിനക്കാവുമെന്നു മോഹിച്ചോ, വഴിതെറ്റിയ
മനസിന്റെ കാണാ‍ചരടിനാഞ്ഞു വലിച്ചോ,
മിഴിയിലൊരാകാശം തീര്‍ത്ത് കാത്തിരുന്നത്..
ഇതുപോലൊരു ചിത തീര്‍ക്കാനായിരുന്നൊ?

തിരിച്ചറിയുന്നില്ല പലതും...

നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ നെഞ്ചിലേറ്റിയതി-
ലെന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ തന്‍ ചിതയെരിയുമ്പോള്‍
നിന്റെ സങ്കല്പങ്ങളിലെ ഞാനാവാന്‍ കൊതിച്ചാവാമിന്നുമെന്റെ
നീരുറയാത്ത മിഴികളെ ഞാന്‍ സ്വന്തമാക്കിയത്..

ചിതയെരിഞ്ഞു തീരും മുന്‍പേ മടങ്ങണം,
കരിഞ്ഞ അസ്ഥികള്‍ക്കിടയിലെന്റെ
മനസെനിക്കു നഷ്ടപ്പെടുത്താനാവില്ല..
ചിതയിലാളിപ്പറക്കുന്ന ഓര്‍മ്മകളെന്തെങ്കിലും അവശേഷിപ്പിച്ചാലോ?
ഭയമാണെനിക്ക് ജീവിച്ചും മരിച്ചും
തീര്‍ക്കുന്ന മൃതദേഹത്തേക്കാളും ..
ഈ മനസിലെരിയുന്ന ചിതയെ..

Tuesday, June 23, 2009

ചിന്തകളുടെ വേഗം


കൂകിപ്പായുന്ന തീവണ്ടിയുടെ താളത്തില്‍
ചിന്തിക്കാനിഷ്ടപ്പെടുന്നതിനാലാവാം..
ജീവിതത്തില്‍ യാത്രകള്‍
അനിവാര്യമായിത്തീരുന്നത് ...


ചിന്തകളുടെ വേഗത്തിനൊപ്പം
സഞ്ചരിക്കാനാകാതെ കിതക്കുന്ന
സഹയാത്രികരെ കാണുമ്പോള്‍
സഹതാപമല്ലാ, കോപമാണടക്കാനാവാത്തത്..

Wednesday, June 3, 2009

ഇവള്‍...

കണ്ണുകളില്‍...ചുവപ്പുരാശി..
ക്രോധമോ കാമമോ ...
നോട്ടത്തിന്റെ ചുഴികളില്‍പ്പെട്ട്....
ഉന്മാദിയായ് തീര്‍ന്ന രാവുകള്‍,
സ്വന്തമാക്കിയവള്‍ ഇവള്‍...

കാഴ്ചകള്‍ മറയ്ക്കാതെ...
കാറ്റുവീശിയ വഴിയേ
കടലു തേടി യാത്രയായവള്‍ ...
സ്നേഹത്തിന്റെ കടലു തേടി..
വെന്തുരുകിയവള്‍...

ഒരു നേര്‍ത്ത തേങ്ങലായ്..
അഗ്നിമണക്കുന്ന വഴികളില്‍..
കനലായിത്തീര്‍ന്നൊരു പിടി
ചാരമായൊടുങ്ങിയവള്‍...

ആശ്വാസത്തിന്റെ തെന്നലിനു..
ചതിയുടെ മണമുണ്ടെന്നറിയാതെയല്ല....
പുതിയ മേച്ചില്‍പ്പുറം തേടിയത്....
ഉരുകിയൊലിക്കാനവള്‍ക്കും
ഒരു ലോകം വേണമെന്നവളും
കൊതിച്ചിരിക്കാം...
പ്രതീക്ഷയുടെ വിരല്‍ സ്പര്‍ശം
അവളെ തൊട്ടുണര്‍ത്തിയിരിക്കാം...

കടലിന്റെ അഗാധതയിലും...
കനലായി തിളങ്ങാന്‍ കൊതിച്ചവള്‍....
മുത്തായിത്തീരാന്‍..
മുത്തുചിപ്പിയുടെ ജന്മമല്ല...
ഒരു മണല്‍ത്തരിയാകാന്‍ കൊതിച്ചവള്‍....

അതെ....
എരിഞ്ഞൊടുങ്ങിയ ചാരത്തരികളിലൊരു
തരിയെങ്കിലും മുത്തുച്ചിപ്പിയിലേക്കുള്ള
യാത്രയിലായിക്കും....

Tuesday, May 5, 2009

താരാട്ടിന്റെ ഈണം തേടിയ കൂട്ട്

ജീവിതത്തിനു കരി പിടിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു..
തുടച്ചു മാറ്റും തോറും...
കുത്തിക്കീറുന്നതു മനസാണ്....
അടര്‍ന്നു വീഴുന്നതു മോഹങ്ങളും...

തുടരാനാവാതെ വഴിപിരിഞ്ഞവര്‍....
മറക്കാനാവാതെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ അവശേഷിച്ചവര്‍..
ഒന്നും അവശേഷിപ്പിക്കാതെ കടന്നുപോയവര്‍..
അകന്നുമാറിയിട്ടും നേര്‍ത്ത വിങ്ങല്‍ തീര്‍ക്കുന്നവര്‍....
അങ്ങനെ... എണ്ണമില്ലാത്തവര്‍...

ലാഭം തൂക്കി നോക്കാന്‍
കണക്കു പുസ്തകങ്ങള്‍ ..
സൂക്ഷിക്കാറില്ല....

ഓര്‍മ്മകള്‍ കുത്തിനോവിക്കുമ്പോഴും..
നല്ല തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു
സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക്....
തണുത്തു മരവിച്ച മൃത്യുവല്ല...
പുല്‍ക്കൊടിത്തുമ്പിലെ ജീവന്‍ തുടിക്കുന്ന
മഞ്ഞു തുള്ളികളായിരുന്നു ആ
സ്വപ്ണങ്ങള്‍....

പ്രതീക്ഷകളില്‍ ജീവിക്കുകയും..
യാഥാര്‍ത്ഥ്യം രുചിക്കുകയും
സ്വപ്നങ്ങള്‍ വസ്ത്രങ്ങള്‍ നെയ്തും....
ജീവിതം മുന്നോട്ട്...

വാത്സല്യത്തിന്റെ മുലപ്പാലും..
കൌമാരത്തിന്റെ കൌതുകവും..
സൌഹൃദത്തിന്റെ ആഹ്ലാദത്തിമിര്‍പ്പും...
പ്രണയത്തിന്റെ കുളിരും..
നുകര്‍ന്നൊടുവില്‍..

സായം സന്ധ്യയില്‍ തേടിയ കൂട്ടിന്...
സ്നേഹത്തിന്റെ വെളുപ്പുമാത്രമല്ല...
താരാട്ടിന്റെ ഈണവുമുണ്ടാ‍യിരുന്നു..

Wednesday, March 4, 2009

വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍...



ജനിച്ചപ്പോള്‍
കറുപ്പും വെളുപ്പുമല്ലാതെ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു ....
എന്റെ മുന്നില്‍....

പക്ഷെ ഇന്ന് ...
ജീവിതത്തില്‍ കടന്നു വന്ന വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍.....

മഴവില്ലില്‍ നിന്നും പടര്‍ന്നിറങ്ങിയ
ചുവപ്പ്, എന്റെ സിരകളില്‍ പകരുന്നത്
ഒടുങ്ങാത്ത പകയാണ്.....
മുറിവേല്‍ക്കുമ്പൊഴും ഒഴുകുന്ന രക്തച്ചുവപ്പ്..
എന്നെ ഉന്മത്തയാക്കുന്നത് അതായിരിക്കാം...

ശലഭത്തിലന്റെ ചിറകില്‍ നിന്നടര്‍ന്ന
പീതാംബരം, എന്റെ സൌഹൃദങ്ങളെയാണു
നനച്ചത്...

ജീവിതയാത്രയില്‍ പകര്‍ന്നു കിട്ടിയ
പച്ചത്തുരുത്തില്‍ നിന്നും പടര്‍ന്നിറങ്ങിയ
പച്ചപ്പ്, എന്റെ ഹരിതാഭമായ ഓര്‍മ്മകളാണ്.

യാത്രയുടെ അവസാനത്തില്‍
ആരംഭശൂരത്വമൊടുങ്ങിയ ഞാനെന്ന
യാത്രികനില്‍ പകര്‍ന്നത്
വാനപ്രസ്ഥത്തിന്റെ കാവി നിറമായിരുന്നു

നിറങ്ങള്‍ ചാലിച്ച വസന്തത്തില്‍ നിന്നും
ഒപ്പിയെടുത്ത വയലറ്റു നിറം
മരണത്തിന്റേതെന്നു പറഞ്ഞ്
കവിതകള്‍ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു..

എന്റെ മറവികള്‍ക്ക്...
നീല നിറമാണ്... ആഴക്കടലിന്റെ നിറം...
അഗാധതയില്‍ ഒരുപാടു
മുഖങ്ങളൊളിപ്പിച്ച നിശബ്ദതയുടെ നിറം

നിര്‍വചിക്കാനാകാത്ത മനസിന്റെ വര്‍ണ്ണങ്ങളെ
നീ വരച്ചെടുത്ത മനോഹാരിതയിലൊളിപ്പിച്ചതില്‍
നിന്റെ കൈയ്യടക്കം കണ്ടമ്പരന്നത് , ആ
വര്‍ണ്ണങ്ങളുടെ നിര്‍വചിക്കാനാകാത്ത ഭംഗി കണ്ടീട്ടാണ്..

Monday, December 1, 2008

ആശയങ്ങള്‍ രൂപാന്തരം പ്രാപിക്കുമ്പോള്‍


ചിന്തകളില്‍ കടന്നു വരുന്ന ആശയങ്ങള്‍
തിരഞ്ഞു പിടിക്കുന്നത് ..
എഴുതാന്‍ മടിക്കുന്ന അക്ഷരങ്ങളെ മാത്രമാണ്..

പിരിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന അക്ഷരങ്ങളെ
ഒരുമിച്ചു നിര്‍ത്താന്‍ വാക്കുകളെ
കൂട്ടു പിടിക്കേണ്ടി വരുന്നു
ചിലപ്പോഴെല്ലാം

പിണങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന വാക്കുകളെ
ഇണക്കിച്ചേര്‍ക്കാന്‍ വാചകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കേണ്ടി വരുന്നു
പലപ്പോഴും

അക്ഷരങ്ങള്‍ക്കും വാക്കുകള്‍ക്കും...
പിന്നെയീ വാചകങ്ങള്‍‍ക്കുമിടയില്‍
ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടയുന്ന ആശയങ്ങളുടെ
നിസ്സഹായത ..
എന്തെല്ലാമോ ആയിത്തീരാന്‍ കൊതിച്ച്
വേറേന്തൊക്കെയൊ ആയിത്തീരുന്നവരുടെ
മനസിന്റെ നിസ്സഹായതയല്ലെന്നാരറിഞ്ഞു...

ആസ്വാദകരുടെ പുതിയകണ്ടെത്തലുകളില്‍
തന്റെ വരികളിലെ ആശയത്തിന്റെ
സ്വത്വത്തെ അവഗണിക്കുന്ന സൃഷ്ടാവു പോലും
അറിയുന്നില്ലാ ...
അവന്റെ ചിന്തകളാണ്..
നഷ്ടപ്പെടുന്നതും രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചതെന്നും..

Monday, September 15, 2008

ഞാന്‍ ക്രൂരയാണോ?

എന്റെ കൂര്‍ത്തു നീണ്ട നഖങ്ങള്‍
നിന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ ആഴ്ന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍..
ചീറ്റുന്ന രക്തത്തിന്റെ
ചുവപ്പെന്നെ ഉന്മത്തയാക്കുന്നതെന്തേ?
അതിനായി...
മിഴിനീരു വറ്റാത്ത എന്റെ കണ്ണുകളെന്തേ
ഒരിറ്റു നീരു പോലുമുതിര്‍ക്കാത്തത്..

എനിക്ക് ക്രൂരയാകാന്‍ കഴിയില്ലെന്നു നീ പറയുമ്പൊഴും..
വേദനയൂറുന്ന നിന്റെ നയനങ്ങളേക്കാള്‍
എനിക്കിഷ്ടം..
ക്രോധാഗ്നിയിലെന്നെ ദഹിപ്പിക്കാന്‍
തുടങ്ങുന്ന നിന്റെ കണ്ണുകളാണ്..
പിന്നെ
വേദനയാല്‍ പുളയുന്ന നിന്റെ അധരങ്ങളും..

ആളിക്കത്തുന്ന പകയാണോ
എന്നില്‍ ജ്വലിക്കുന്ന ജ്വാല..
അതൊ..
കത്തി തീര്‍ന്ന കരിന്തിരിയുടെ
പുകയൊ?
അതൊ
അതില്‍ കത്തിയൊടുങ്ങാനൊരുങ്ങുന്ന
കനല്‍ക്കട്ടയോ?

നീ എന്നെ സഹിച്ചിരിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ എനിക്കിഷ്ടം..
നീ എന്നെ ഉപദ്രവിക്കുന്നതാണ്...
ആക്രമിച്ച് പരിക്കേല്‍ക്കപ്പെടുമ്പൊഴുള്ള..
ദേഹത്തെ ചുട്ടുനീറ്റല്‍..
മനസിന്റെ നീറ്റലിനേക്കാള്‍ ഭേദമാണ്..
നിന്റെ നിശബ്ധതയേക്കാള്‍ ഒരുപാടു സന്തോഷവും..

എന്റെ നഖപ്പാടു തീര്‍ത്ത
നിന്റെ ശരീരം കാണുമ്പോള്‍..
തോന്നുന്ന സംതൃപ്തി..
നിന്നെ സ്വന്തമാക്കിയതിനേക്കാള്‍.. വലുതായിരുന്നൊ?
അല്ല..
പക്ഷെ..
നീ അന്യമാവുന്ന വേദനയേക്കാള്‍
ഒരുപാടു ചെറുതായിരുന്നു ആ സങ്കടം......

അന്യമാവാന്‍ കൊതിക്കാത്ത എന്റെ മനസിന്റെ
കഥ..
ആ മുറിപ്പാടുകള്‍ ..നിന്നോട്..
സ്വകാര്യമായെങ്കിലും പറഞ്ഞെങ്കിലൊന്നൊരു
വേള ഞാന്‍ കൊതിച്ചു പോവുകയാണ്....

ഇനി നീ പറയൂ...
ഞാന്‍ ക്രൂരയാണോ?

Wednesday, September 3, 2008

സിന്ദൂരം


അമ്മയുടെ നെറ്റിയിലെ ചുവപ്പു പൊട്ട് കണ്ട്
ഞാന്‍ ചോദിച്ചു
‘എന്താമ്മേ അമ്മ ചുവപ്പ പൊടികൊണ്ട് പൊട്ടു തൊടുന്നേ?‘
അമ്മ പറഞ്ഞു
‘അത് കുങ്കുമം..‘

ഞാന്‍ ചോദിച്ചു
‘അതെന്തിനാ തലയില്‍ തൂവുന്നേ?’
അമ്മ പറഞ്ഞു
‘അതാണ് സിന്ദൂരം‘

ഞാന്‍ ചോദിച്ചു
‘എനിക്കു ചാന്തുപൊട്ടു വേണ്ടമ്മേ..
എനിക്ക് തലയില്‍ അമ്മയെപ്പോലെ
കുങ്കുമപ്പൊട്ടു തൊട്ടു തരുമൊ.. അല്ല സിന്ദൂരം..‘
അമ്മ പറഞ്ഞു
‘അത് കല്യാണം കഴിഞ്ഞവര്‍ മാത്രമേ തൊടാവൂ..’

ഞാന്‍ ചോദിച്ചു
‘അതെന്താ അങ്ങനെ?’
അമ്മ പറഞ്ഞു
‘ആദ്യം അച്ഛനാണത് തൊട്ട് തരിക.., പിന്നെ
അച്ഛനു വേണ്ടി , അച്ഛന്റെ ദീര്‍ഘായുസ്സിനു വേണ്ടി
അമ്മ തന്നെ തൊടും’

ഞാന്‍ ചോദിച്ചു
‘അച്ഛന്‍ എനിക്കും തൊട്ടു തരോ?.. പിന്നെ
അച്ഛനു വേണ്ടി ഞാന്‍ തന്നെ തൊട്ടോളാം’
അമ്മ പറഞ്ഞു
‘അത് അച്ഛന്‍ അമ്മയെ കല്യാണം കഴിച്ചതു കൊണ്ടാ..
മോള്‍ടെ കല്യാണം കഴിയുമ്പോള്‍ അങ്ങനെ പൊട്ടു തൊടാലൊ.’

ഞാന്‍ ചോദിച്ചു
‘അച്ഛനോട് എന്നെ കല്യാണം കഴിക്കാന്‍ പറ.. എന്നീട്ട് തൊട്ടു തന്നാല്‍ മതി’
അമ്മ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു..
‘അച്ഛനല്ല...മോളേ.. കല്യാണം കഴിക്കാ...
വേറെ.. ഒരാള്‍ വരും ...’

ഞാന്‍ പിണങ്ങി...
‘അച്ഛനോടും അമ്മയോടും ഞാന്‍ പിണക്കാ... എന്നോടൊരു സ്’നേഹവുമില്ലാ...
എന്നെ വേറെ ആരും കല്യാണം കഴിക്കണ്ടാ..‘
അമ്മ പറഞ്ഞു
‘അച്ഛനേക്കാളും, അമ്മയേക്കാളും.. നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാളായിരിക്കും വരിക ..
അപ്പോഴോ?’

ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു പിന്നെ
ഞാന്‍ ചോദിച്ചു
‘എന്നാമ്മേ എന്റെ കല്യാണം...’
അമ്മ പറഞ്ഞു
‘മോള്‍ വലുതായീട്ട് .. പഠിച്ച് പഠിച്ച് വലിയൊരാളായീട്ട്.. ട്ടൊ’

അപ്പോള്‍..ഞാനോര്‍ത്തു
‘എന്നായിരിക്കും എന്റെ കല്യാണം... ?
അച്ഛനേക്കാളും അമ്മയേക്കാളും.. സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാള്‍ .. എന്നാ വരികാ.. ?
അപ്പോളെനിക്കു തലയില്‍ സിന്ദൂരം തൊടാലോ’

Thursday, August 28, 2008

അഭിനയം

നീ പറയുന്നത്
നീ അഭിനയിക്കുകയായിരുന്നു എന്നോ..
എന്റടുത്ത് നീ ജീവിക്കുകയായിരുന്നില്ലാ.. എന്ന്..

നന്നായി അഭിനയിച്ചു തീര്‍ത്ത നല്ല ഒരഛന്റെ മകളാണ്...ഞാന്‍..
അഭിനയിക്കാനറിയാത്ത അമ്മ അഭിനയം പഠിച്ച് മിടുക്കിയായതാണ്...
ഞാന്‍ ജനിച്ചതേ.. അഭിനയിക്കാനായി മാ‍ത്രം...

നല്ല ഒരു മകളായി... (വികൃതികള്‍.. അഭിനയത്തിന്റെ മറ്റൊരു മുഖം മാത്രം..)
നല്ല ഒരു സുഹൃത്താകാന്‍ ഒരു പാട് പഠിക്കെണ്ടി വന്നു...(ഇപ്പോള്‍ സ്മാര്‍ട്ട് ആയി)
നല്ല സഹോദരിയാകാന്‍ കഴിഞ്ഞോ എന്ന്... അഭിനയിക്കാനറിയാത്ത എന്റെ ചേച്ചിയോട് ചോദിക്കണം.....

ഇനിയും അഭിനയിക്കാന്‍ ഒരുപാട്.. വേഷങ്ങള്‍ എന്നെക്കാത്തിരിക്കുന്നു...
എന്റെ കഥാപാത്രങ്ങളോട് ഞാന്‍ പരമാവധി നീതി പുലര്‍ത്താറുണ്ട്...

നിന്റെ അഭിനയം എനിക്കു തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിയാഞ്ഞത് നിന്റെ കഴിവ് ഒന്നു കൊണ്ടു മാത്രം......
നീ ഒരിക്കലും അഭിനയം നിര്‍ത്തരുത്..
നീയെന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്ന് അഭിനയിക്കുകയെങ്കിലും... വേണം...

ഇത്രയും നന്നായി അഭിനയിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന നിന്നെ എനിക്കു വെറുക്കാന്‍ കഴിയില്ല.....
നിന്റെയീ കഥാപാത്രത്തെ ഒരുപാടിഷ്ടപ്പെട്ടു പോയി.....
നിന്റെ സ്വത്വത്തെക്കാളേറെ....

Friday, August 22, 2008

തിരിച്ചറിവുകള്‍

ചെറുതായിരിക്കുമ്പോള്‍ വലുതാവണം..
വലുതാകുമ്പോള്‍ ചെറുതാകണം..
ഓരോ കാലത്തും ഓരോ തിരിച്ചറിവുകള്‍..

ചില തിരിച്ചറിവുകള്‍ ..
പരാജയത്തിന്റേതെന്നു കുറ്റപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍...
ജീവിതത്തില്‍ എന്നും ജയിക്കാനാഗ്രഹിച്ചവരെ..
കാലം നോക്കി പരിഹസിക്കയെന്നു തോന്നും..

നിറഞ്ഞ മനസു തേടുന്നത് ദുഖം..
നിറയാത്ത മനസു നേടുന്നത് ദുഖം..
തേടിയാലും നേടിയാലും
കിട്ടുന്നതൊന്നാണെന്ന തിരിച്ചറിവ്..
തോല്‍വിയുടേതോ വിജയത്തിന്റേതോ?

ഓര്‍മ്മകള്‍ അവശേഷിക്കുന്നത് ..കാലം
നമ്മിലവശേഷിപ്പിച്ച മുറിവുണക്കാനല്ല..
മുറിപ്പാടു തീര്‍ക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രമാണെന്ന ..തിരിച്ചറിവ് ..
ഓര്‍മ്മകളുടെ വസന്തം പോലും നമ്മില്‍ നിന്നകറ്റുന്നു

സ്വപ്നങ്ങളില്‍ നാം സംതൃപ്തരാകുന്നത്
അവിടെ തിരിച്ചറിവുകള്‍ ഇല്ലാത്തതു
കൊണ്ടാണെന്നു.. തിരിച്ചറിയുമ്പോള്‍..
സ്വപ്നങ്ങളില്‍ മാത്രം ജീവിക്കാന്‍
കഴിഞ്ഞെങ്കിലെന്നറിയാതെ മോഹിച്ചു പോകും..
അതും വ്യര്‍ത്ഥമാണെന്നറിഞ്ഞു തന്നെ...

Wednesday, February 13, 2008

നിര്‍വചനം

എന്റെ കണ്ണിലൂടെ...
നാളെയുടെ നിര്‍വചനം

ഇന്നിന്റെ
പ്രവചനമോ??
പ്രതീക്ഷയോ?

ഇന്നിന്റെ നിര്‍വചനമൊരു പക്ഷേ
മനസിന്റെ തോന്നലുകളാവാം
സമൂഹത്തിന്റെ കാഴ്ചകളാവാം...
എങ്കിലും
അതിനൊരു ആശ്വാസത്തിന്റെ
പരിവേഷം ഞാന്‍ നല്‍കാറുണ്ട്‌...

അനിര്‍വചനീയമെന്ന്‌ പറയുമ്പോഴും
അനുഭവത്തിന്റെ രുചി
അനുഭൂതിയിലേക്കാനയിക്കാറുണ്ട്‌...

വചനത്തിനതീതമായാണ്‌
അനിര്‍വചനീയമെങ്കില്‍
എന്റെ വികാരങ്ങളെ
വാക്കുകള്‍ക്കടിമപ്പെടുത്തണോ?
അക്ഷരങ്ങളില്‍
കുരുങ്ങിക്കിടക്കേണ്ടതാണോ അവ

വാക്കുകള്‍ വായനക്കാരന്റെയും
കേള്‍വിക്കാരന്റെയും
അടിമയാകുമ്പോള്‍...

എന്റെ മൗനത്തിന്റെ നിര്‍വചനം
എനിക്ക്‌ മാത്രം സ്വന്തം..
എന്നെ സ്വന്തമാക്കിയെന്നഹങ്കരിക്കുന്നവര്‍ക്ക്‌ പോലും
അന്യമായ ആ മൗനത്തിന്റെ
നിര്‍വചനമിപ്പോഴും
ചാപിള്ളയായി
എന്റെ മനസിലും...

Monday, February 4, 2008

കാലം കവരാത്തത്‌

ജീവിതം കവരുന്ന ആഗോളവത്കരണം
മനസ്‌ കവരും വാഗ്ദാനങ്ങള്‍
കണ്ണുകള്‍ കവരും വര്‍ണ്ണപകിട്ട്‌
കൈകള്‍ കവരും യന്ത്രതികവ്‌
പിന്നെന്തുവേണം കാലത്തിന്റെ മികവ്‌...

കാലം കവരാത്തത്‌ സ്വപ്നങ്ങള്‍ മാത്രം
കാലം കവര്‍ന്നവ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍ മാത്രം
കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കില്‍ തകര്‍ന്ന
കരുണയ്ക്ക്‌ പേരിടാന്‍ അപ്പൂപ്പനെ കാണ്മാനില്ല...

ഹൃദയത്തില്‍ സൂക്ഷിച്ച പ്രണയത്തിന്റെ ശിലകളെ
ശില്‍പങ്ങളാക്കാന്‍ കാലം അനുവദിക്കുന്നില്ല
സ്നേഹത്തിന്റെ മൂര്‍ത്തിഭാവമാം
പ്രണയത്തെ പ്രസവിക്കാന്‍
മനുഷ്യന്‍ മടി കാട്ടുമ്പോള്‍
കാലം തടുക്കുന്നില്ല...

നഷ്ടപ്പെടുന്നത്‌ കണ്ണുകളില്‍, ഹൃദയത്തില്‍
അല്‍പം സ്നേഹം അവശേഷിപ്പിച്ചവര്‍ക്ക്‌
പുതിയ കണ്ടെത്തലുകളില്‍
പ്രാവീണ്യം നേടിയ മനുഷ്യന്‍
പറയുന്നു കമ്പ്യൂട്ടര്‍ യുഗം...
ഈ മെയില്‍ സന്ദേശങ്ങളിലൂടെ പൂക്കുന്ന ബന്ധങ്ങള്‍
രക്തബന്ധവും സ്നേഹബന്ധങ്ങളും
വ്യര്‍ത്ഥമാക്കുന്നു...
സ്വപ്നങ്ങള്‍ കാണുന്ന കണ്ണുകള്‍ തമ്മില്‍
കാണാതെയും സ്വപ്നങ്ങള്‍ കൈമാറുന്നു...

പക്ഷേ...
കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്കില്‍ മാറാത്ത മായാത്ത
കുറെ മനസുകള്‍ക്ക്‌ ഇപ്പോഴും
പ്രണയത്തിന്റെ ശിലകളെ ശില്‍പങ്ങളാക്കാന്‍
യന്ത്രത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ല...
അവര്‍ സ്നേഹത്തിന്റെ ചൂടില്‍ ഉരുക്കിയ
ശിലകളെ സ്വപ്നങ്ങളാം ചൂളയില്‍
ശില്‍പങ്ങളാക്കുമ്പോള്‍
നമ്മുടെ കണ്ണുകളില്‍ കാണുന്ന
സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക്‌ അര്‍ത്ഥമുണ്ടാവുന്നു...
അവ വെറുതെയോരോ
പകല്‍ക്കിനാക്കളല്ലെന്നറിയുന്നു...
നാമറിയാതെയാ സ്വപ്നങ്ങളിലലിയുമ്പോള്‍
നാമറിയുന്നതൊന്നു മാത്രം...
സ്വപ്നങ്ങള്‍ കാണുന്ന
കണ്ണുകള്‍ കാലം കവര്‍ന്നില്ലിതുവരെ...